Sama gra działa na systemach operacyjnych Windows lub Mac/OS

Mac OS X powstał w oparciu o mikrojądro Mach oraz usługi i narzędzia zaczerpnięte z projektów NetBSD oraz FreeBSD. Jego podstawą jest opracowany w Apple Computer system operacyjny Darwin. Graficzny interfejs użytkownika nosi nazwę Aqua i jest własnym rozwiązaniem opracowanym przez Apple z wykorzystaniem doświadczeń i wzorów z poprzednich systemów tej firmy. Apple udostępnia także własną wersję X Window System.

Prezentację pierwszego graficznego środowiska pracy z rodziny Windows Microsoft przeprowadził w listopadzie 1985. Wówczas była to graficzna nakładka na system operacyjny MS-DOS, powstała w odpowiedzi na rosnącą popularność graficznych interfejsów użytkownika takich, jakie prezentowały na przykład komputery Macintosh. Nakładka, a później system operacyjny Windows po pewnym czasie zdominowała światowy rynek komputerów osobistych. Podczas konferencji IDC Directions w roku 2004, wiceprezes firmy IDC, Avneesh Saxena oszacował, że Windows pokrywa około 90% rynku klienckich systemów operacyjnych

Microsoft Windows – rodzina kilku systemów operacyjnych wyprodukowanych przez firmę Microsoft. Systemy rodziny Windows działają na serwerach, urządzeniach zagnieżdżonych oraz na komputerach osobistych, z którymi są najczęściej kojarzone.

Zamiast jasno wyznaczonych celów, gracz ma możliwość dokonywania własnych wyborów. Właśnie dzięki temu, że gracz może bez żadnych przeszkód ingerować w wirtualne środowisko, gra szybko przyciągnęła wiele różnych graczy. Jedynym prawdziwym celem gry jest organizowanie czasu Simom i pomaganie im w osiąganiu ich własnych celów rozwojowych.

Simy mają zaimplementowany skrypt wolnej woli, więc nawet jeśli coś im zlecimy, mogą zdecydować, że najpierw powinno być wykonane coś innego lub po prostu zignorować komendę. Gracz musi zastanawiać się, co Simy mogą robić w danym czasie, np. czy mają się bawić, czytać, ćwiczyć swoje umiejętności. Simy, zupełnie jak ludzie, muszą mieć zaplanowane codzienne czynności, takie jak higiena osobista, jedzenie, czy spanie. Jeżeli gracz zapomni o tych czynnościach, Simy wpierw zachorują, a później umrą. Ponadto Simy potrzebują rozrywek w swoim życiu; jeżeli jej nie otrzymają, pasek szczęścia (rozrywki) będzie się obniżał, a Simy popadną w depresję. Simy nie zostały jednak zaprogramowane, aby zrobić sobie jakąś krzywdę, więc nawet w depresji nie będą próbowały np. popełnić samobójstwa. Mimo to Simy potrafią być dla siebie bardzo niemiłe np. poprzez obrażanie, uderzanie ich czy wszczynanie bójek.

Stan finansowy jest regulowany poprzez wysyłanie Simów do pracy, płacenie rachunków, kupowanie produktów żywnościowych i tym podobne czynności.

Dodatkowo, gra zawiera bardzo rozbudowany system architektury. Właściwie, to gra początkowo była tworzona jako symulacja projektowania wnętrz z Simami jako dodatkiem do całości. Podczas rozwoju gry zauważono, że Simy są bardziej interesujące niż domy, więc postanowiono właśnie o nich zrobić grę. (Dokładnie tak samo było z Sim City: gra ta była tworzona początkowo dla projektantów miast).

Sztuczna inteligencja Simów jest bardzo zaawansowana i chociaż gracz musi dość często interweniować, aby sprowadzić ich na właściwą ścieżkę, Simy potrafią zadbać o najbardziej podstawowe codzienne czynności. The Sims nie ma określonego celu, więc i nie ma żadnego momentu, w którym wygrywa się grę. Częściej mówi się o niej jako o zabawce, a nie grze.

W grze znalazły się limity, których (bez odpowiednich programów) ominąć się nie da: najbardziej znany z nich to fakt, że dzieci nigdy nie dorastają (mimo że niemowlaki owszem). Innymi znanymi ograniczeniami są brak informacji o wieku Sima (Simy są nieśmiertelne) oraz brak weekendu. Na przykład, dorosły Sim idzie do pracy każdego dnia, a dziecko każdego dnia do szkoły.

Simy są prowadzone przez gracza poprzez instruowanie ich do wykonania pewnych interakcji z innymi obiektami (zestaw telewizyjny, radio, inny Sim). Simy mogą przyjmować gości, lecz gracz nie może bezpośrednio nimi kierować. Gracz może kazać swojemu Simowi zaprosić wizytatora do np. gry w szachy lub oglądania telewizji.